dinsdag 16 januari 2018

Een paar weken overwinteren in Turkije (week1)

Ook dit jaar zijn we weer een paar weken in Turkije om de winter in Holland te ontvluchten hoewel je niet meer van echte winters in Holland kan spreken. Vele bekenden vroegen of wij nog wel naar Turkije durfden maar wij vinden Turkije een heerlijk land en willen ons niet door angst laten leiden.
We hebben weer voor hetzelfde hotel gekozen, een groot resort, maar wanneer je hier zo lang bent moet het wel een hotel zijn waar van alles georganiseerd wordt vinden wij. Wel moet ik zeggen dat ik hier in de zomer niet zou willen zijn.
Wij wilden graag dezelfde kamer als die we vorig jaar hadden maar die was nog een nacht bezet dus pakten we de dag van aankomst de koffers nog niet uit.
In het hotel waren erg veel Russen met name dit weekend.
In Rusland wordt kerst later gevierd dan bij ons. Men viert daar de kerst pas op de zevende januari. Dit komt doordat in Rusland vanaf de tijd van Peter de Grote in de achttiende eeuw tot de revolutie in 1917 de Juliaanse kalender werd gehanteerd. Deze kalender loopt dertien dagen achter op de (tegenwoordige) Gregoriaanse kalender. Hoewel Rusland nu net als in grote delen van de wereld de Gregoriaanse kalender hanteert, gebruikte de Russisch-orthodoxe kerk nog steeds de Juliaanse kalender. Vandaag de dag genieten mensen in Rusland op 25 december de seculiere kerst en vieren ze pas op 7 januari hun kerst die voorafgegaan wordt door de kerstavond op 6 januari.
Dit had er waarschijnlijk mee te maken dat er een Christmas sock aan onze deurklink hing toen we uit de lobby bij onze kamer kwamen.
Als je al voor de vierde keer in hetzelfde hotel komt is wordt het al een beetje thuis komen. Veel obers herkenden ons nog en wisten zelfs nog wat we bij het eten dronken en hoe we onze koffie wilden hebben.
Manlief begon op de tweede dag dat we er waren nogal last van zijn voet te krijgen er was niets te zien maar het deed hem ontzettend veel pijn. Het lopen kostte hem ook veel moeite. Die dag is hij het hotel niet uitgeweest en de dag erop ook niet.
Ik wandelde wat in de hotel tuin en keek bij het strand. Er lagen heel wat mensen te zonnen op stretchers en er zwommen zelfs mensen in zee.
We spraken met elkaar af dat wanneer de pijn in zijn voet niet minder zou zijn de volgende dag dat we naar het ziekenhuis in Kemer zouden gaan en dan zou Hildegard met ons meegaan om daar Duits te spreken maar gelukkig was de pijn de dag erop een stuk afgezakt. 
Manlief besloot die dag nog niet te veel te lopen maar  we waren al blij dat het zo veel te beter was.
Ik ging die dag met Hildegard naar de weekelijkse markt in Kemer. Ik ben gek op de markten in Turkije . Het fruit, de groenten en het vis zien er altijd zo vers en kleurig uit. Ook wisselde ik een bedrag aan euro's om in Turkse lira. Andere jaren betaalden wij altijd met euro's maar je bent dan toch wat duurder uit.
Omdat Hildegard al meer dan 10 jaar in Kemer komt kent ze veel mensen en die willen dan met je op de foto. Ik vind de bevolking altijd zo aardig en echt niet opdringerig omdat ze je iets willen verkopen.
Hildegard moest natuurlijk ook bloemen kopen op de markt. Zij zegt niet zonder bloemen te kunnen
Voor een zieke moet je natuurlijk altijd iets meenemen en ik kocht voor manlief aardbeien op de markt. Toen ik weer terug in het hotel was vertelde manlief dat hij op het terras in de tuin had gezeten en als het de dag erop nog zo zou zijn we een stukje in de omgeving van het hotel zouden gaan wandelen.
De dag erop was het inderdaad een heel stuk beter en gingen we langs de winkeltjes in de wijk Kiris waar ons hotel staat. Het is heel opvallend dat dit jaar er heel veel Russische teksten op de winkeltjes staat. Twee jaar terug waren deze teksten allemaal weg want de Russen mochten toen niet van Poetin naar Turkije. Nu doet Turkije zijn best om deze hier voor een vakantie naar toe te krijgen. De meeste Duitsers en de enkele Nederlander die in ons hotel zijn vinden dit niet zo aangenaam maar wij hebben totaal geen hinder van ze. Het is alleen jammer dat de meesten geen andere taal dan Russisch spreken.
Natuurlijk zag ik ook overal weer leuke, lieve en grappige katten. Het valt me wel op dat ze er ieder jaar beter gaan uitzien.
De dag erop gingen we naar Çamyuva manlief wilde naar zijn kapper die hij altijd bezoekt als we in Kemer zijn. We konden deze keer gemakkelijk over de dam deze was nu zo gemaakt dat er zelfs auto's over konden. We bezochten er ook de markt die hier op woensdag gehouden wordt. Ik kocht hier wat klerenhangers want als je wat langer dan 3 weken blijft hangen er toch wel te weinig in de kast.
Het viel ons op dat de vuilcontainers dit jaar een fleurige afbeelding hadden gekregen. Er zijn veel verschillende we denken dat er zelfs ook sommigen door kinderen beschilderd zijn.
We hielden de dag daarop rust omdat manlief toch wel erg veel gelopen had en nog steeds wat last van zijn voet had. De dag erna gingen we  met de Dolmus naar Kemer en wandelden we wat door het plaatsje. Natuurlijk gingen we ook bij de Kemer patisserie aan. We wisten nog dat ze hier van die heerlijke koeken hadden en we trakteerden onszelf daarop. Het gekke is wanneer je een zo'n koek besteld je er twee krijgt die op elkaar liggen. Nu we dit weten van vorige jaren bestellen we er dus nu nog maar een want daar hebben we genoeg aan.

De eerste week was het prachtig weer en ondanks de problemen met manliefs zijn voet hebben we ons toch prima vermaakt. Ik heb zelfs een Van kat  gezien, ik had er al vaak over gehoord maar er nog nooit een in het echt gezien.
Katten kom je overal tegen in Turkije. Er zijn echter niet erg veel Turken die een kat als huisdier hebben, de meeste katten leven dus op straat in Turkije. Maar er is een kattenras dat je niet zomaar op straat tussen het vuilnis ziet snuffelen en dat is de "Turkse Van". Deze kat is geliefd bij elke kattenliefhebber. Ben je niet zo'n kattengek, dan zul je de kat een mooi of bijzonder beest vinden.
Wat maakt de katten zo bijzonder? Het uiterlijk. De katten zijn wit met soms een aantal vlekjes op hun kop en soms een gekleurde staart en ze hebben vaak twee verschillende kleuren ogen. Dit opvallende kattenras komt, de naam zegt het al, uit de plaats Van, gelegen in het Oosten van Turkije. De katten leven rondom het Vanmeer, het grootste meer van Turkije. Het ras wordt door de Turkse overbeid beschermd, want helaas zijn er niet zoveel katten meer rondom het Vanmeer.
De kat is een lief en een intelligent beest, het is graag onder de mensen en trouw aan hun baasje. Naast hun uiterlijk is het ook opvallend dat ze niet bang voor water zijn. Mochten ze een prooi in het water zien dan springen ze er zonder twijfel in. De kat heeft dan ook wel als bijnaam "zwemmende kat"
Bovenstaande foto is van een Van Kat die bij een hotel rond loopt welke in de wintermaanden gesloten is. De kat op onderstaande foto is van de apotheker die vlak bij ons hotel een apotheek heeft.
Ook komt er iedere avond een kat bij mij op schoot liggen in de lobbybar. Ondanks dat hij wat vreemd staande ogen heeft mankeert er niets aan zijn zicht want hij komt zodra ik er ben al op mij af. Natuurlijk vind ik dit als kattenliefhebster helemaal niet erg!

woensdag 27 december 2017

Wandeltocht de Krim 16-12-2017


Al maanden hadden mijn wandelmaatjes en ik het plan om in De Krim op zaterdag 17 december de Wandeltocht te gaan lopen die georganiseerd werd door v.v.DKB. Uiteindelijk gingen alleen Janny en ik want Heleen was het weekend naar Duitsland en Karin melde zich vrijdag af i.v.m. rugklachten.
Janny haalde mij op en toe wij een paar kilometer op weg waren kwam ik er achter dat ik mijn fototoestel vergeten was. Gelukkig hadden we beiden wel ons smartphone bij ons en konden dus wel wat foto's maken maar ik gebruik toch liever mijn fototoestel.
Toen we in de startlocatie waren kwam ik er ook nog achter dat mijn wandelboekje nog thuis lag. Ik was dus niet al te best bij de les geweest bij het inpakken van mijn rugzak.
We schreven ons in voor de 20 km en nadat we koffie gedronken hadden begonnen we aan ons tocht.
Het was wel even oppassen want op de straatklinkers was het wel glad op sommige plekken.
Toen we het dorp uit waren kwamen we al snel in de Vloeivelden De Krim. 
Dit is een bijzonder interessant vogelgebied. Het gebied is van oorsprong een spoelwaterbassin van aardappelmeelfabriek AVEBE. Nadat de fabriek in 1990 stopte werd het gebied steeds aantrekkelijker voor steeds meer vogelsoorten, waaronder diverse zeldzame soorten als de geoorde fuut, visdief, zwartkopmeeuw, zomertaling, ransuil, kerkuil en blauwborst. Wanneer in de winter duizenden taiga- en toendrarietganzen hier in de avondschemer neerstrijken, is dat een fenomenaal gezicht.
We passeerden een insectenhotel wat er in deze tijd van het jaar verlaten bijlag.
Janny ging even bij de vogelkijkhut een kijkje nemen maar er waren geen vogels te zien. Ik wachtte beneden want het trapje zag er wat glad uit en er zat geen leuning.
Toen we nog in het dorp liepen hadden we het geluid al van de Midwinterhoorn gehoord maar nu zagen en hoorden we Midwinterhoornblazer ook die op de Uitkijktoren stond.
Het gebruik  van de Midwinterhoorn zou volgens een algemeen verbreide opinie zijn oorsprong vinden in de Germaanse joelfeesten, de feesten die zich afspeelden rond de midwinter-zonnewende (21 december). De voorloper van de midwinterhoorn, de ossenhoorn, zou rond die tijd geblazen zijn om de god Odin of Wodan te helpen bij zijn jacht op de wolf Fenrir, die de zon verslindt waardoor het altijd donker zal zijn. Als Wodan erin slaagt de Fenrir te verjagen, dan zal het licht terug kunnen komen.
Zowel de ossenhoorn als de midwinterhoorn werden ook als communicatiemiddel gebruikt. Zo is in Drenthe de boerhoorn bekend. Deze werd door de boerrichter, die aan het hoofd van de boerschop stond, gebruikt om de boeren bijeen te roepen. Van de midwinterhoorn is onder andere bekend dat hij in de grensstreek ook gebruikt werd om smokkelaars te waarschuwen voor de politie. 
Op sommige plekken lag ook nog wat sneeuw. De tocht ging voor het grootste gedeelte over onverharde paden. En soms was het wel heel erg drassig en dat is altijd extra oppassen geblazen als je op lage wandelschoenen loopt.
Omdat ik nogal snel val heb ik wel heel veel naar de hakken van Janny gekeken en volgde ik haar dus op de voet.
We naderden onze eerste rust op Landgoed De Groote Scheere.
Op de grens van Overijssel en Drenthe, in de gemeente Hardenberg, ligt dit Landgoed De Groote Scheere: een historisch cultuurlandschap. Grasland, akkers, rietgedekte boerderijen met karakteristieke luiken en andere streekeigen gebouwen, bossen, natuurterrein en houtwallen worden middels eeuwenoude zandpaden met elkaar verbonden en leveren een uniek landschap.
In het Landhuis namen we een kop soep en aten ons brood op. Bij deze rust was er ook een Midwinterhoornblazer.
Hierna beginnen we aan ons tweede deel van de wandeltocht.  We zijn het er beiden over eens dat het eerste deel van de tocht veel mooier was. Bij het tweede deel hadden we nogal wat modderige graspaden langs sloten en was het allemaal open veld.

De rust op 16 km sloegen we over. Ook hier werd op een Midwinterhoorn geblazen.
Toen we over een erf van een Thomas huis liepen werden we geroepen of we een oliebol wilden. Nu dat sloegen we niet af. Deze oliebollen werden ons aangeboden door super COÖP Alfering die sponsor van deze tocht was.
Even later kwamen we over een mini-camping en daar lag nog overal sneeuw op het grasveld. Als je alleen deze foto zou zien van de tocht zou je denken dat we alleen maar in de sneeuw gelopen hadden maar dat was niet zo.
 We kwamen nu toch wel bijna aan het eind van onze wandeltocht want we hoorden al duidelijk de omroeper die commentaar gaf bij de Dorpsloop die er 's middags gehouden werd.
Toen we weer terug waren bij de startlocatie kregen we een medaille en ik kreeg, omdat ik mijn wandel vergeten was, een stempel op een stukje papier en een sticker wat ik thuis nog in mijn boekje kon plakken. Na nog een korte nazit gingen we weer op huis aan.
Het was gelukkig de hele tocht droog in tegenstelling toen we naar huis reden.
Ik denk niet dat ik deze tocht nog eens ga lopen want ik vond dat het laatste stuk veel te veel op graspaden langs sloten ging. Wel was het gezellig om met Janny te wandelen. Jammer dat mijn andere twee wandelmaatjes verstek moesten laten gaan.
Gelukkig dat Janny ook wat foto's met haar smartphone maakte zodat ik toch nog wat foto's bij mijn verslag kon plaatsen (dank nog hiervoor)

zondag 24 december 2017

Bezoek kerstmarkt Bremen 20-12-2017

Ook dit jaar gingen manlief en ik weer naar de Kerstmarkt in Bremen. Dit is onderhand een traditie geworden. We gaan altijd met onze eigen auto hoewel er heel veel busreizen georganiseerd worden naar de Kerstmarkt in Bremen. Wij vinden het altijd heerlijk om pas later in de avond weer naar huis terug te keren want het is natuurlijk erg sfeervol als de kerstverlichting dan overal in de stad brandt.
Toen we van huis vertrokken was het wat grijzig en het miezerde ook wat.
Het viel ons op dat het helemaal niet druk was op de markt en of dit nu de reden was dat ik nu de kerstmannen zag of dat ze er dit jaar voor het eerst stonden kan ik niet zeggen maar ze waren in iedere geval wel leuk.
Het stadhuis van Bremen met zijn schitterende gevel is een van de mooiste stadhuizen van Duitsland en een paradevoorbeeld van de Noord-Duitse Weserrenaissance. Samen met de Roland, het "Vrijheidsbeeld" van de plaatselijke bevolking, staat het al eeuwenlang symbool voor het gevoel van trots dat de inwoners van Bremen hebben ten aanzien van hun stad, hun vrijheid en hun soevereiniteit.
 Ook moesten wij nog iets gaan rechtzetten bij het standbeeld van de Bremer Straatmuzikanten. De Bremer straatmuzikanten is een sprookje van de gebroeders Grimm. Er wordt gezegd dat het geluk brengt als je de beide voorpoten van de ezel tegelijkertijd vast houdt. Je mag echter nooit slechts één poot vasthouden, want dan zou de ene ezel de andere ezel de hand schudden. En laten wij nu vorig jaar maar één poot hebben vastgehouden.
In 2016 hield ik maar één poot vast.
De foto van dit jaar is niet erg duidelijk en de haan is zelfs onthoofd. Volgend jaar misschien maar weer een herkansing maar ik had nu wel de twee poten vast. Manlief staat er wel goed op.
Natuurlijk hoort bij een bezoek aan een kerstmarkt ook voor mij een eierpunch, gebakken camembert en een braadworst. Hoewel het wel wat moeite kostte om het kraampje te vinden waar ze de gebakken camembert verkochten. Maar uiteindelijk vonden we het toch.  
Ook kocht ik nog wat rode versiering voor in mijn kerstboom. Aangezien ik dit jaar besloten heb om onze boom in het vervolg alleen nog maar met rood te versieren had ik ook een rode piek nodig. Ik zag in een een mooie met 50% korting dus die kocht ik.

We liepen niet alleen langs de kraampjes maar we gingen ook sommige winkels in. Ik heb het geluk dat manlief niet echt een hekel heeft aan winkelen. Bremen heeft heel veel mooie winkels maar ik kocht slechts een truitje.  Intussen was het heel druk op de markt geworden en overal stonden mensen buiten glühwein te drinken. Nadat we nog ergens een eierpunch gedronken hadden (wel binnen) gingen we richting de tram die ons naar het P&R terrein zou brengen.
Nu zagen we goed hoe de straten versierd waren.
Ook deze keer heb ik weer genoten van het bezoek aan de kerstmarkt in Bremen. Ik moet zeggen dat het me na al die jaren nog steeds niet verveeld om er heen te gaan.Want de kerstmarkt in Bremen wordt beschouwd als een van de mooiste kerstmarkten van Duitsland. Rond het Stadhuis van Bremen is het een ware kerstsfeer! Er staan meer dan 180 kraampjes. 
Alle bezoekers van mijn blog
goede Kerstdagen gewenst