zaterdag 2 december 2017

Een logeerpartijtje van 21-11-2017 t/m 23-11-2017 in Amstelveen

Aan het eind van het jaar ga ik meestal een paar dagen naar mijn zusje in Amstelveen. Enkele weken geleden had ze gevraagd of ik het niet leuk zou vinden om dan naar de theatervoorstelling Terror in het La Mar theater in Amsterdam te gaan. 
Ik vind het altijd leuk om naar het theater te gaan dus dit was niet tegen dovemansoren gezegd. Hoewel ik eerst niet wist waar het stuk over zou gaan maar toen ik het op internet had opgezocht leek het me een heel apart stuk. Het publiek bepaalt namelijk aan het einde van de voorstelling de uitslag: schuldig of onschuldig.
Het stuk gaat over een vliegtuig met 148 passagiers aan boord dat wordt gekaapt. De kapers dreigen het vliegtuig neer te laten storten op De Arena waar op dat moment een interland Nederland – Duitsland wordt gespeeld voor 54.000 mensen. Twee F16’s worden de lucht in gestuurd en wachten op een bevel. Dat bevel komt niet. Een van de straaljagerpiloten neemt het heft in eigen handen en schiet het passagierstoestel uit de lucht om zo 54.000 levens te sparen.

In dit spannende stuk ziet het publiek de rechtszaak waarin deze piloot wordt aangeklaagd voor de moord op 148 mensen. Na de zitting brengt het publiek haar stem uit. Is hij de held die een nationale ramp heeft voorkomen of een militair die zonder bevel vele burgerslachtoffers heeft gemaakt? De toeschouwers horen alle feiten, maar bij het verlaten van de zaal moeten zij hun keuze gemaakt hebben: schuldig of onschuldig. Na elke voorstelling kan de uitkomst dus verschillen.

Ook stelde ze voor om voor de voorstelling in het Grand Café van het La Mar theater te gaan eten. Dit vond ik natuurlijk ook een prima idee en zo geschiedde. Het eten wat we bestelden was heerlijk.
Na het eten werd het langzaam tijd om naar de theaterzaal te gaan. Ik moet zeggen dat ik het een heel leuk en interessant stuk vond. Zuslief en ik stemden voor onschuldig. Bij deze voorstelling stemde de zaal met een krappe meerderheid voor onschuldig.  Na de voorstelling was er nog een nagesprek met het publiek onder leiding van Clairy Polak (die de rol van rechter speelde)

De volgende dag hadden we een bezoek aan de begraafplaats Zorgvlied op ons programma staan. Zowel mijn zusje als ik vinden het rondlopen op begraafplaatsen of kerkhoven altijd bijzonder. Je kunt er mooie, aparte of eenvoudige grafstenen bewonderen en bij oudere begraafplaatsen zijn er ook altijd mooie familie graven.  
grafmonument van de familie Hartog van Banda (rijksmonument)
Zorgvlied is van belang als buitenbegraafplaats en als eerste in Engelse landschapsstijl aangelegde begraafplaats in de omgeving van Amsterdam.
De periode 1869-1931 is uit cultuurhistorisch en architectuurhistorisch oogpunt, vanwege de herkenbaar gebleven samenhang en de betekenis van parkaanleg, architectuur en funeraire sculptuur, van algemeen belang. Dit geldt ook voor de tuinarchitectuur en funeraire historie.
De verschillende uitbreidingen maken de begraafplaats een zeldzame combinatie van oude en nieuwere wijzen van aanleg. De begraafplaats kent een grote variëteit aan grafmonumenten. Belangrijk is bovendien de kenmerkende situering aan de Amstel. De aanwezigheid van grafmonumenten van landelijk bekende personen uit ondermeer de kunst- en muziekwereld en de politiek, alsmede de aanwezigheid van zeldzame bomen en beplanting vormen belangrijke toegevoegde waarden.
familiegraf van Oscar Carré (ook een rijksmonument)
De begraafplaats is gelegen op een voormalig weiland waarop vroeger het buitenverblijf Zorgvliet heeft gestaan. Het betreft hier de eerste buitenbegraafplaats van Amsterdam, gesticht als het gevolg van het verbod tot begraven binnen de bebouwde kom bij Koninklijk Besluit van 1827.
Ten tijde van de aanleg behoorde Zorgvlied tot de voormalige gemeente Nieuwer-Amstel (sinds 1864 Amstelveen).
Na de annexatie in 1896 door Amsterdam kwam de begraafplaats weliswaar op Amsterdamse grondgebied te liggen doch bleef eigendom van de randgemeente Amstelveen. Deze situatie is tot op heden ongewijzigd.

Het Grafmonument van de familie Dorrepaal zie je op de begraafplaats beslist niet over het hoofd. Centraal in het monument bevindt zich een tombe met een liggende, hellende deksteen met vier hijsogen. Aan het hoofdeinde staat een marmeren beeld van een engel die met een lauwerkrans bij het graf knielt.
Verder viel ons het Moedermonument op.
Deze gedenksteen werd in 1916 geplaatst op het graf van een kinderarts die op Zorgvlied lag begraven. Het was een gift van moeders van kinderen die door deze arts waren behandeld. Het graf is in 1993 overgedragen aan Zorgvlied.
Op Moederdag in 2004 werd de gedenksteen als monument onthuld. Op deze plaats kunnen nabestaanden moeder, mama of oma gedenken als zij geen eigen gedenkplaats hebben. De plaats kan ook gebruikt worden om de bloemwerken die na een crematie achterblijven neer leggen.
Moedermonument
Ook is er een Vadermonument.
In juni 2003 op Vaderdag werd het monument onthuld. Het vervult de functie van monument voor vaders die geen graf hebben. Desgewenst heeft een ieder hier een plek waar men vader - papa - grootvader kan gedenken. De plaats wordt ook gebruikt om de bloemwerken die na een crematie achterblijven, neer te kunnen leggen.
Dit beeld was een geschenk van Vroom en Dreesman en stond jarenlang voor het warenhuis aan het Buitenplein. Toen dit plein werd gerenoveerd, werd het beeld verplaatst naar de begraafplaats Zorgvlied.
Vadermonument
Al lopend over de begraafplaats kwamen we tot de conclusie dat we ons beter hadden moeten voorbereiden voor ons bezoek aan de begraafplaats.  Aangezien het een hele grote begraafplaats is met vele familiegraven die nu onder rijksmonumenten vallen en er liggen ook heel veel bekende Nederlanders begraven.
 
Natuurlijk waren er ook gewone graven waarvan sommige al van langere tijd geleden.
 Maar ook aparte die waarschijnlijk heel veel over de overledene zeiden. Over hun hobby's en hun verzamelingen waarschijnlijk. 
Op de metalen ballonnen op onderstaande foto hadden de familieleden en de vrienden van de overledene ieder iets geschreven over de overleden persoon.
 Natuurlijk waren er ook zeer eenvoudige graven.
Ook stond er een Boeddha beeld bij een vijver. Ook kwamen in een klein soort hofje waar het in tegenstelling tot de rest van de begraafplaats, wat het groen etc. betrof, er nogal onverzorgd uitzag.
Mijn zusje riep mij, zij was inmiddels op een ander pad, hier lagen hele oude grafzerken waar je over kon lopen. Dit vond ik wel heel apart want dit had ik nog nooit eerder op een begraafplaats gezien. Mijn zusje trouwens ook niet.
Er wordt wel gezegd dat Zorgvlied de mooiste begraafplaats van Nederland is en ik moet zeggen dat ik niet eerder zo'n mooie begraafplaats in Nederland zag (ik schreef al eerder dat ik graag op begraafplaatsen rondwandel)
Het werd zo langzamerhand tijd om naar de uitgang te gaan want het begon al te schemeren . Ook was de begraafplaats maar tot 17 uur open.
Ik begrijp goed dat sommigen zullen zeggen wie gaat er nu op een begraafplaats rondwandelen maar mijn zusje en ik vinden dit beiden iets wat zeker de moeite waard is. Vroeger ging ik ook al bij mijn verre reizen in het buitenland begraafplaatsen bezoeken.
De laatste dag van mijn logeerpartijtje kwam mijn zusje met het voorstel om naar de kust te gaan voor een strandwandeling. Nu dat vond ik natuurlijk een prima idee want waar ik woon is er geen strand in de buurt. Het werd De Wassenaarse Slag.
De Wassenaarse Slag is een afgelegen strandopgang bij duingebied Meijendel ten noorden van Den Haag. Het acht kilometer lange strand van Wassenaar is voornamelijk bekend om zijn prachtige natuurgebieden.
Een strandwandeling zat er niet echt in want er stond een flinke wind en we werden zowat gezandstraald. Ook het maken van meer foto's liet ik maar achterwege om geen schade aan mijn cameraatje te krijgen.
Natuurlijk waren alle strandtenten en de kiosken er gesloten. ik veronderstel dan ook dan niemand een ijsje genomen zou hebben want dat zou puur zandhappen geweest zijn.
Het was echt weer om diep in je kraag weg te duiken en we besloten om in de Brasserie boven op het duin iets te gaan drinken. En wat kan je bij zulk weer dan het beste nemen, ja juist, een warme Chocolade Melk.

Zoals ieder jaar heb ik weer genoten van het logeerpartijtje bij mijn zus. Ook van het lekker eten wat ze weer klaargemaakt had. Ze zegt altijd wel dat ze niet van koken houdt maar het is altijd een feest om bij haar te eten. Ik hoop dat er nog vaak zulke logeerpartijtjes mogen zijn.

Zuslief bedankt voor alles, het was weer super.

zondag 19 november 2017

Gasbel Wandeltocht 04-11-2017

foto van internet
Zaterdag 4 november 2017 deed ik weer eens een wandeltocht van de Flal, nl. de Gasbel Wandeltocht. De startlocatie was in Slochteren (hoe kan het ook anders bij een wandeltocht die Gasbel Wandeltocht heet)

Mijn wandelmaatjes moesten verstek laten gaan door andere bezigheden. Ik schreef me in voor de 25 km. Bij de Flal is dit altijd de kortste afstand die je kunt doen (ze heten niet voor niets Friese Lange Afstands Lopers)
Slochteren is een grote gemeente die zich uitstrek tot aan Appingedam en de stad Groningen. En Slochteren is natuurlijk bekend om zijn enorme gasveld waaraan wij, deels, onze welvaart te danken hebben (maar ook de aardbevingen) Veel minder bekend is dat het is ook een mooi gebied is!

De start vond plaats vanuit het restaurant van de  “Fraeylemaborg", een van de mooiste, zo niet de mooiste, borgen van het Groningerland.
Al voor 1300 werd de Huidige Borg als Steenhuis gebouwd en vanaf 1645 stond het bekend als Fraeylemaheerd en later werd het dus Fraeylemaborg. Het landgoed is 31 ha. groot. Door de eeuwen heen hebben de bewoners van de Fraeylemaborg het huis uitgebreid en verfraaid. Ze deden hetzelfde met het park rond het huis. Er werden exotische bomen geplant en bijzondere planten geïmporteerd en de aanleg van voorterrein en park maakte verschillende stijlen door. Het landgoed is nu een in vijf eeuwen gevormde cultuur-historische eenheid, die uniek is in het noorden van ons land. Het is bovendien een indrukwekkend voorbeeld van de Engelse-landsschapstijl. Met het Overbos, dat ten noorden  van de Hoofdweg, de verdiepte provinciale autoweg en de haven ligt, is het langwerpig van vorm. In de middeleeuwen was de grond in Slochteren verkaveld in opstrekkende heerden, die loodrecht lagen op de ontsluitingsweg (de Hoofdweg) en daardoor was er voor het park geen andere vorm mogelijk. Het omringende landschap is open en het hoogopgaande bos geeft dus al van verre aan waar Fraeylema ligt.
Follies zijn bouwerken die opzettelijk nutteloos of bizar die in een Engelse landschapspark als dat van de Fraeylemaborg de belevingswaarde verhoogden. Ook deze moderne follies hebben dat doel, maar er moet ook in kunnen worden geëxposeerd.
bron:internet
Na een kop koffie begon ik aan mijn tocht. Achter de Borg ligt een parkbos van 20 ha, waar we na de start direct door wandelden, ingericht in Engelse landschapsstijl.
Ondanks dat ik meerdere keren in de Fraeylemaborg geweest ben heb ik nog nooit door het mooie park gewandeld. Ook wist ik eerder niet dat zich follies in het parkbos bevonden.
Folly  Bus noar bos
Folly Façade
Folly Secret Oak
Folly De Hazelnoot
Er waren nog heel wat meer follies maar omdat ik nog maar net aan mijn wandeltocht begonnen was kon ik ze niet allemaal gaan bekijken of er lang bij stil staan. Wel heb ik me voorgenomen om in het parkbos nog eens wat uitgebreider te gaan rondkijken.
Via de oprijlaan verlieten we later het landgoed. Via een fiets/loopbrug waren we al snel in het buitengebied. Nadat de route langs een paar molens ging kwamen we in een natuurgebied.
Intussen was het beginnen te regen en sommige wandelaars trokken hun regenponcho’s aan. Gelukkig had ik mijn Gore-Tex jack aan en ik vond het nog niet nodig om een poncho of regenbroek aan te trekken.

Na 10 km bereikten we Woudbloem en intussen was het gelukkig weer droog geworden.. Woudbloem is een streekje met een rijtje oude witte huisjes dat nog dateert uit de tijd dat Woudbloem een aardappelmeelfabriek rijk was. Deze huisjes zijn nog steeds bewoond. Ik had over deze huisjes gelezen en er tijdens de tocht naar uitgekeken voor een foto maar ik ben er achteraf straal langs gelopen bleek bij thuiskomst (daarom maar een foto van internet gehaald)
Verder zijn er nog een paar boerderijen. In één van die boerderijen, “Theaterboerderij Erf en Weide” was de eerste rust.

Na een kop koffie en een bezoek aan het toilet ging het verder, een lang stuk langs de Scharmer AE en later slingerend door een grasland gebied.
Opeens zag ik een bord met Denemarken staan zover was ik toch niet van huis? Maar nee, Denemarken is ook een gehucht in de gemeente Slochteren. Het bestaat uit een zevental boerderijen, wat arbeidershuisjes en een villa. Het ligt tussen het Slochterdiep en de Slochtermeenteweg.
Hierna kwam ik in het natuurgebied Roegwold. Roegwold is een recent aangelegd natuurgebied als broedplaats voor vogels en rustgebied voor andere dieren. Het hele gebied is doorkruist met schelpenpaden en de tocht ging er dwars doorheen! Ik was er nog nooit geweest en het is werkelijk een pracht natuurgebied.
Ik had nog wel even angst dat ik over een loopbrug moest en dat zonder mijn wandelmaatjes! Maar gelukkig ging de officiële route er niet over hoewel sommige wandelaars er dacht ik wel over gingen.
Aan het eind van Roegwold was de wagen rust. Deze keer bij iemand achter in de tuin. Bij een wagenrust van de Flal is er altijd gratis koffie, thee of bouillon te krijgen. Ik nam er koffie en at er mijn brood op.
Via een stukje bos ging het naar Schildwolde. Op een heel smal paadje kwamen opeens twee kleine hondjes blaffend en grommend op mij af. Ik stond direct als een standbeeld, doodsbenauwd dat ze me zouden bijten. Het baasje van de hondjes riep ze wel terug maar ze reageerden niet. Uiteindelijk kreeg hij ze te pakken en verontschuldigde zich tegenover mij. Nu wel aardig maar mijn hart klopte toch nog even in mijn keel.
 Ik kwam langs de toren van Schildwolde een zogenaamde Juffertoren.
Juffertoren is de naam die aan drie kerktorens in Groningen wordt gegeven. Twee hiervan bestaan nog in Schildwolde en in Onstwedde. De derde in Holwierde stortte in 1836 in en werd in 1855 afgebroken. De torens worden binnen Groningen onderscheiden door hun gemetselde spits.
Aan de juffertorens in Groningen is een sage verbonden:
"Er waren eens drie schatrijke zusters die niets anders deden dan feesten en dansen. Op een gegeven moment gingen ze inzien dat zo'n leven toch wel erg leeg was. Ze zagen in dat ze met hun rijkdom niets goeds deden. Tot dan toe waren ze altijd bij elkaar geweest, maar nu besloten ze uit elkaar te gaan. En waar ieder uitkwam, daar bouwden ze een toren ter ere van God. En die torens moesten precies gelijk zijn. De eerste kwam uit in Holwierde en bouwde daar een toren, de tweede kwam uit in Schildwolde en bouwde daar haar toren en de derde in Onstwedde. Daar staan drie torens die van ver te zien zijn en een lust voor de ogen te zijn." 
Waarschijnlijk is de verklaring voor de naam Juffertoren heel wat prozaïscher. Een juffer is een lange dennenstam, die spits toeloopt. Naar analogie hiervan hebben dit soort smalle, hoogoplopende, spits toelopende torens de naam Juffertoren gekregen.
bron: internet
Ik passeerde een huis waar wel een hele aparte steen in zat die herinnerde aan de mensen die het huis
gebouwd hadden.
Het grootste gedeelte van mijn tocht had ik er nu wel opzitten.
Nadat ik het Slochterdiep gepasseerd was, liep ik door een mooie laan van het Overbos, ook behorend bij het landgoed Fraeylemaborg.
En je gelooft het of niet maar hier kwam weer een hond luid blaffend op mijn af. Nu zelfs een hele grote hond! De dame had nog een andere hond aan de riem maar de loslopende hond luisterde ook nauwelijks naar haar. Deze keer liet ik verbaal wel aan de dame merken dat ik het geen stijl vond dat ze die ene hond los liet lopen met zoveel wandelaars op dat pad. Langs het haventje van Slochteren kwam ik weer terug bij de startlocatie.

Het was een mooie tocht en het viel me gelukkig mee om 25 km zonder wandelmaatjes te wandelen. Ik heb weer een stukje Groningen ontdekt wat ik nog niet kende.